ผลงานชุดนี้เกิดขึ้นจากความกลัว—ความกลัวว่าวันหนึ่งจะต้องตื่นมาโดยไม่มีเขานอนอยู่ข้าง ๆ อีกต่อไป ทุกภาพคือความพยายามบันทึกช่วงเวลาธรรมดาเหล่านี้เพราะรู้ว่าสักวันหนึ่งสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้จะกลายเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในวันที่เขาจากไป การถ่ายภาพครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการเก็บความทรงจำหรือต้องการถ่ายรูปเเมวที่สวยที่สุด เเต่เป็นการบันทีกทุกช่วงเวลาที่มีความสุข ธรรมดาแต่อบอุ่นที่สุด ก่อนจะมีวันที่อ้อมกอดจะว่างเปล่า พื้นที่ที่ไร้ตัวตน เงา และเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ จะไม่ดังอยู่ในบ้านอีกแล้ว ฉันถ่ายภาพเขาในฐานะครอบครัว ฐานะสิ่งมีชีวิตที่ครั้งหนึ่งเคยมีลมหายใจอุ่นๆ อยู่ในอ้อมแขนของฉัน เพื่อยืนยันว่าเขาเคยมีอยู่จริง เคยรัก และเคยถูกรักอย่างสุดหัวใจ เมื่อถึงตอนนั้นที่ต้องกล่าวลา ผลงานชิ้นนี้จะเป็นทั้งบาดแผลและยารักษา เป็นหลักฐานของความรักที่แม้ความตายจะพรากร่างกายไป แต่ไม่อาจพรากความทรงจำดีๆ ทุกช่วงเวลาที่เคยเกิดขึ้นออกไปจากหัวใจได้ “จนกว่าจะถึงตอนนั้น” แม้จะเป็นช่วงเวลาที่ไม่อยากให้มาถึง แต่รู้ว่ามันกำลังเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ “จนกว่าจะถึงตอนนั้น”ฉันจะกอดเขาให้นานขึ้นมองเขาให้นานขึ้น “จนกว่าจะถึงตอนนั้น” ที่เสียงเรียกชื่อเขาจะไม่มีคำตอบกลับมาอีก “จนกว่าจะถึงตอนนั้น” ที่หน้าประตูที่เปิดเข้ามาในบ้านเเล้วไม่มีใครรอ “จนกว่าจะถึงตอนนั้น” ที่ปลอกคอจะกลายเป็นเพียงวัตถุ “จนกว่าจะถึงตอนนั้น” ที่จะต้องอุ้มร่างที่ไร้น้ำหนักกว่าที่เคย “จนกว่าจะถึงตอนนั้น” จะถ่ายภาพเขาเหมือนว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย


This body of work was born from fear—the fear that one day I will wake up and he will no longer be lying beside me. Each photograph is an attempt to preserve these ordinary moments, knowing that someday these small, seemingly insignificant details will become the most important things when he is gone. This photographic act is not merely about preserving memories or capturing the most beautiful image of a cat. It is about documenting every joyful, simple, and tender moment before the day comes when my embrace will be empty—when his presence, his shadow, and the soft sound of his tiny footsteps will no longer echo through the house. I photograph him as family—as a living being who once breathed warmly in my arms—to affirm that he truly existed, that he once loved and was loved with all my heart. When the time comes to say goodbye, this work will be both a wound and a remedy. It will stand as evidence of a love that, though death may take the body, can never take away the memories of every beautiful moment that once lived in the heart. “Until then”—even though it is a moment I wish would never arrive, I know it is slowly making its way toward us. “Until then,” I will hold him a little longer and look at him a little more carefully. “Until then,” when calling his name will no longer bring an answer. “Until then,” when the door opens and no one is waiting inside. “Until then,” when his collar becomes merely an object. “Until then,” when I must carry a body lighter than it once was. “Until then,” I will photograph him as if this might be the last time.