“ไม่เป็นไร” ประโยคสั้น ๆ ที่มักถูกใช้เพื่อปิดบทสนทนาและซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ และเป็นคำถามที่ย้อนกลับมาหาตัวผู้พูดว่า ลึก ๆ แล้ว เราไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหม ผลงานภาพถ่ายชุดนี้ เป็นผลงานภาพถ่ายในสตูดิโอ (Still life) บนโต๊ะอาหาร ซึ่งถูกใช้เป็นพื้นที่เปรียบเปรยถึงสภาวะทางจิตใจของมนุษย์ที่ต้องแบกรับความรู้สึก ความคาดหวัง และประสบการณ์ที่สะสมอยู่ภายในใจ ผ่านการจัดวางวัตถุ อาหาร การจัดแสง และองค์ประกอบที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปในแต่ละช่วงเวลา อาหารและองค์ประกอบบนโต๊ะไม่ได้ทำหน้าที่เป็นเพียงวัตถุ แต่เป็นตัวแทนของความทรงจำ คำพูดที่เก็บซ่อนความรู้สึกที่กลบฝังไว้ภายใต้ความปกติในชีวิตประจำวัน ผลงานชุดนี้ หวังว่าจะทำให้ผู้ชมได้กลับมาสำรวจพื้นที่ภายในจิตใจของตนเอง แล้วตอบคำถามที่ว่า “ที่ผ่านมา เราไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหม”

“I’m fine.” A short phrase often used to end a conversation, while concealing what truly lingers underneath. It is also a question that quietly turns back to the speaker — deep down, are we really fine? This photographic series is a studio-based still life set upon a dining table, used as a metaphorical space representing the human state of mind. The table becomes a surface that carries accumulated emotions, expectations, and lived experiences. Through the arrangement of objects, food, lighting, and compositional shifts that gradually evolve, the work traces the subtle weight of what is held within. The food and elements placed on the table function not merely as physical objects, but as symbols of memories, unspoken words, and emotions buried beneath the appearance of normalcy in everyday life.