เคยคิดไหมว่า ดาวดวงหนึ่งที่เราเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน อาจจะระเบิดหายจากห้วงจักรวาลไปแล้วก็ได้ แบบว่า...มันหาย หายไปเลย ทั้งสิ้น เกิดจากคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจเมื่อมองขึ้นไปยังนภาสีทึบยามราตรี เราเห็นดาวดวงนั้น และในหน้าจอมือถือจากเพจเฟซบุ๊คดาราศาสตร์พาดหัวข่าวว่าวันนี้ดาวสมมติดวงหนึ่งใกล้สิ้นอายุขัยแล้วในอีกไม่นาน ณ ระยะทางที่ 1 ร้อยล้านปีแสง จากโลกของเรา เรายึดเอาโลกเป็นศูนย์กลาง 1 ปีแสง คือ 1 ปี ที่แสงสามารถเดินทางมาถึงโลกของเราในระยะทางกว่า 9 ล้านล้านกิโลเมตร แสงจากดาวดวงนั้นใช้เวลา 1 ร้อยล้านปีเดินทางมาถึงโลก ให้มนุษย์กระจ้อยร่อยได้รับรู้ความเป็นอยู่ว่ากำลังจะสิ้นอายุขัย แต่นั่นก็เป็นภาพของดาวดวงนั้นเมื่อ 1 ร้อยล้านปีก่อน ขณะที่คุณกำลังอ่านและกำลังดูผลงานนี้ หรือผลงานอื่น ๆ ดาวสมมติดังกล่าว และดาวที่แท้จริงในห้วงอวกาศที่เราเห็นว่ามันไกลโพ้นนับล้านปีแสง ตอนนี้ดาวดวงนั้นอาจหายไป หรือกลายเป็นสิ่งใหม่... แต่เราจะยังเห็นเศษซากของอดีตนับล้านปีจวบจนวันที่เรานั้นก็สิ้นอายุขัยไปแล้วเช่นกัน

Have you ever thought? The stars that you see in every night, sometimes one of them might be gone. Like…gone, just gone. All of this began with a question that lingered in my mind whenever I looked up into the dark night sky. We see a star above us, while on a phone screen, a post from an astronomy Facebook page said that a star is approaching the end of its life—located one hundred million light-years away from Earth. We tend to place ourselves at the center. One light-year is the distance that light travels in one year—over nine trillion kilometers. The light from that star has taken one hundred million years to reach us, allowing something as small as humanity to witness its condition, to perceive that it is nearing its end. And yet, what we see is only the image of that star from one hundred million years ago. At the very moment you are reading this, or watching this work, or other work, that star—along with countless others scattered across the vast distance of space—may no longer exist. It may have already disappeared, or transformed into something entirely new. But what remains visible to us is only the fragment of its past, traveling across millions of years, until the day we, too, cease to exist.