คำอธิบายผลงาน : ข้าพเจ้ามีความทรงจำเพียงภาพเดียวเกี่ยวกับ “ห้องนอนที่สอง” ของบ้านในวัยเด็ก ประตูที่แง้มเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง แม่กำลังก้มรื้อหาเอกสารท่ามกลางชั้นแฟ้มสูงท่วมหัว ก่อนที่ห้องนั้นจะถูกล็อก และต่อมาถูกรื้อรวมกลายเป็นห้องใหญ่ เหลือเพียงร่องรอยของกำแพง เมื่อเวลาผ่านไป ข้าพเจ้าพยายามถามแม่ถึงห้องนั้นอีกครั้ง เพื่อยืนยันความทรงจำของตน แต่กลับได้รับคำตอบว่า “ห้องนั้นถูกรื้อไปก่อนที่ข้าพเจ้าจะเกิดเสียอีก” คำพูดนั้นกลายเป็นจุดเริ่มต้น ของการตั้งคำถามถึงความน่าเชื่อถือของความทรงจำส่วนบุคคล และการดำรงอยู่ของสถานที่ในอดีต ผลงานนี้เป็น สื่อสารคดีเชิงศิลปะ ที่ว่าด้วยการสืบเสาะและเปรียบเทียบความทรงจำของผู้อยู่อาศัยต่อ “ห้องนอนที่ไม่มีอยู่แล้ว” ผ่านบทสนทนา เสียง และภาพการฉายสถานที่จริงลงบนกำแพงจำลองเพื่อให้ภาพจำของแต่ละคนปรากฏและซ้อนทับกันอย่างไม่สมบูรณ์ เหมือนความทรงจำที่เปลี่ยนรูปอยู่เสมอ

I have only a single memory of the “second bedroom” from my childhood home: a half-open door, my mother bending over, searching through documents among shelves of folders towering above her. Soon after, the room was locked and later demolished, merged into a larger space, leaving behind only the trace of a wall. 
 As time passed, I tried to ask my mother about that room again, hoping to confirm my memory. Instead, she replied, “That room was removed before you were even born.” Her words became the starting point of a deeper question about the reliability of personal memory and the existence of places in the past. 
 This work is an artistic documentary that explores and compares the memories of the house’s inhabitants regarding the “bedroom that no longer exists.” Through conversations, sound, and projections of the real location onto a reconstructed wall, each person’s recollection emerges and overlaps imperfectly much like memory itself, constantly shifting and transforming.